Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Geen gelul, wel getyp

Geen gelul, wel getyp

20/7/2009 - Knuffelmarokkanen? Wat zijn dat?

Als Jantje Pietje vermoord is er geen vuiltje aan de lucht, als Ali Mohammed vermoord is dat alleen maar mooi meegenomen, maar als Ali Jantje vermoord, dan zijn de poppen aan het dansen. Welkom in onze hypocriete wereld, welkom bij mijn blog. Nederland tolerant? Laat mij niet lachen. Stop je hoofd in de magnetron, veroorzaak kortsluiting en roep dat alle buitenlanders moeten oprotten en je wordt nog serieus genomen ook. Na de watersnoodramp van 1953 is de tsunami van allochtonen het nieuwe gevaar voor Nederland, aldus Wilders.

 

Daar lopen ze dan, het haar hoog opgeschoren en een petje dat zowaar nog hoger gelegen ligt. En ik? Ja, stiekem loop ik er met een boog omheen. Mensen die hun petje zó dragen zijn overal toe in staat, denk ik dan. Of ik een schijterd ben? Misschien wel ja, maar heb geen zin om weer de hele familie Abdullah op de koffie te krijgen. Een mens heeft ook zo zijn rust nodig. In sommige probleemwijken hanteert de politie zelfs een samenscholingsverbod. En niet voor niets. Bij mijn studentenvereniging geldt het motto ‘één bier is geen bier’. Voor Marokkanen geldt eigenlijk precies hetzelfde, één Marokkaan is geen Marokkaan, je krijgt er altijd een stuk of zeven neven bij. Bof jij even.

 

En dat maakt het verdomd moeilijk tolerant te blijven. Best lullig, want de meerderheid van de Marokkanen functioneert prima in onze maatschappij. Alleen zij die het goed doen, zijn onzichtbaar, terwijl zij die het slecht doen voortdurend in de spotlights staan. En voor zover wij het in ons hoofd willen halen dat Marokkanen eigenlijk best oké zijn, stelt de media alles in het werk om ons het tegendeel te tonen. En ja, onze theatrale gloeilamp laat ons weer met een knap staaltje acteerwerk geloven in ons slachtofferschap. Arme wij, opgescheept met al die allochtonen? Bijten ze? Ja natuurlijk, verder kunnen ze toch niets?

 

En daar zit ik dan, in het midden. De gebeten hond voor beide partijen. In de sociale studies die ik volg is volop aandacht besteed aan etniciteit en nationalisme, waardoor ik ook de andere kant van de medaille heb gezien. Tevergeefs probeer ik mijn autochtone landgenootjes ervan te overtuigen dat het niet zozeer een kwestie is van etniciteit, maar van de sociaal-economische situatie waarin ze zich bevinden. Vol is vol, zeggen ze dan. Stop ze in een boot terug naar hun eigen land. En als het even kan, prik die boot gelijk leeg, blijven ze weg ook. En dan? Wat lost het op? Bij de eerste de beste tsunami spoelen ze weer aan. Ach, kan Wilders zich in ieder geval weer in de handjes knijpen, weer wat zetels erbij.

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

20/7/2009 - De Terminale Verveelvreter

Hoi, ik ben Peter, 22 jaar en nu al een TVV. Juist, een terminale verveelvreter. Welkom bij deze allereerste bijeenkomst. Ik snoep te veel en niet eens omdat ik het lekker vind. Ik snoep om het snoepen, om de tijd te doden, tegen de verveling. Het is niet besmettelijk, dat niet, want ik deel mijn snoep met niemand anders. Al van jongs af aan werd ik getraind in de gave die ik nu bezit. Ik kom uit een gezin met vijf kinderen, oftewel vijf aasgieren die loeren op het schaarse eten waarmee moedertje lief thuiskwam. Mijn moeder zelf at ik niet op, maar los daarvan liet ik niets aan mij voorbij gaan. Survival of the fittest, in optima forma. Het is maar dat ik zo vaak naar de wc moet, want anders zat ik nu met overgewicht hopeloos aan mijn bed geklampt.

 

En toch ben ik verre van dik. God, wat is de wereld toch oneerlijk. Daar waar sommige volslanke mensen zich een ongelukkig sporten en gemiddeld drie erwten per dag eten kom ik ermee weg om als een stofzuiger door de voorraadkast te wagen. Volslank, wat een vreselijk woord trouwens. Als in, geef het een sociaal wenselijk tintje en er is geen vuiltje  aan de lucht. Onzin natuurlijk, want obesitas is een alsmaar groeiend probleem. Amerika is in dat opzicht ons stralende voorbeeld. Alhoewel in Amerika nog geen kwart zoveel mensen leven als in India, is het totaal gewicht van de bevolking waarschijnlijk ongeveer gelijk. En wat doen wij in Europa? Welja, laten wij proberen Amerika naar de troon te steken.

 

En daar zit je dan, met een McMenu in je ene hand en de afstandbediening in de andere, langzaam te vergruisen in je bed. Tegenwoordig heb je beddengoed dat zich precies naar je lichaam vormt. Nou geloof mij, als je zo dik bent gebeurd dat sowieso wel, alle luxe ten spijt. Terwijl er even reclame op tv is neem je de moeite om even met je vingers te knippen en daar is ze dan, je lieftallige dochtertje. Met nog meer eten natuurlijk, want stel je voor dat je tekort komt. Een scheet van zo’n kolos en er is weer een gat in de ozonlaag geboren. In al haar onwetendheid zit ze daar, dag en nacht, net als jij aan het bed gekluisterd. Ze heeft geen grammetje vet teveel, kan doen en laten wat ze wilt, maar wordt toch onvermijdelijk meegeslokt in jouw vrije val.

 

En ja, dit is nogal een stereotyp beeld, maar laten we nu toch eens eerlijk zijn. Jij en ik, wij eten ons vaak te pletter. Als je dan eenmaal een buikje krijgt wijt je het aan van alles, behalve aan het eten. Hypocriet als we zijn beweren we nauwelijks te eten en voldoende beweging te hebben. Of nog erger, 'het komt door de medicatie', alsof elke dikkerd platgespoten wordt. In negen van de tien gevallen volslagen onzin natuurlijk. Nee, ik ben niet de enige TVV'er hoor, absoluut niet. Ik ben mij er alleen van bewust, maar ben jij dat ook? Haal je nu echt nooit wat lekkers in huis? Laat je die onaangebroken zak chips naast je probleemsloos ongedeerd?

 

Begrijp mij overigens niet verkeerd. Er zijn zat redenen om zoveel te gaan eten. De smaak ervan is daarbij nog het minst belangrijke. Nee, wij doen het vaak omdat we niet beter weten. Soms zijn we simpelweg het product van onze ouders, die lovehandles hebben waar je u tegen zegt. Of we eten om te vergeten. Eten geeft troost, als is het maar voor even. Daarom blijven we eten, al kan je het nauwelijks eten noemen. En daar zitten we dan, vast in onze vicieuze cirkel. Met elke extra kilo zakken we verder weg in ons bed, verder weg in ons isolement. Ik ben een terminale verveelvreter, maar wat ben jij?

 

Reacties (0) :: Geef een reactie! :: Permanente Link

Over mij

Links

Home
Bekijk mijn profiel
Archief
Pagina 1 van 1
Laatste Pagina | Volgende Pagina